TEMEL İNANÇ BİLDİRGEMİZ....

 

 

I.        KUTSAL KİTAP (Eski Ahit -Tevrat, Zebur ve Nebilerin Yazıları- ile Yeni Ahit -İncil- bkz. Luk.24:44) asıl lisanları olan İbranice, Aramice ve Grekçe’de değişmeyen ve tümüyle hatasız olan Tanrı’nın vahyidir (2Ti. 3:16,17; 2Pe.2:20-21; 3:15-16). İman, ibadet ve inancı yaşama konusunda tek güvenilir, yeterli ve yetkili kaynaktır (Yu.10:35; 1Ko.4:6; 2Se.3:14-15). Vahiy süreci Mesih’in gelişi ve İncil’in tamamlanmasıyla sona ermiştir (Luk.16:16; Vah.22:18-19 ).

II.       Evreni yaratan, devam ettirip yöneten ve yargılayacak olan, her şeye kadir, her yerde hazır ve her şeyi bilen TEK BİR TANRI vardır (Yas.6:4; Mar.12:29). Kendini, bedensel anlam taşımayan Baba (görünmez ÖZ), Oğul (Tanrısal SÖZ) ve Kutsal Ruh (Tanrısal GÜÇ) isimleriyle açıklamakta, tekliğinde ve zamansızlıkta bu üç benlik olarak var olmaktadır (Yar.1:1-3; Mat.28:19). Tanrı SEVGİDİR (1Yu.4:8,16) ve ezeli-ebedi tasarısı doğrultusunda insanları sonsuz mutluluğa kavuşturmayı amaçlamaktadır (1Ti.2:4-5).

III.      İNSAN Tanrı’yla bir sevgi ve ibadet ilişkisi içinde yaşaması, Tanrı’dan zevk alması, O’na yücelik vermesi ve sonsuza dek mutlu olması için yaratılmıştır (Yu.4:23-24; Yşa. 43:7,21; 1Yu.4:7-8). Ama tüm insanlar günah işledi, Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı (Rom.3:23) ve O’nun kutsal istemlerini karşılamak için tamamen yetersizdirler (Rom.3:10-20). Bu yüzden adil Tanrı’nın yargısı ve mahkumiyeti altındadırlar (Yu. 3:18,36; Ef.2:1-2). Ne var ki, sevgi olan Tanrı bir Kurtarıcı’yı müjdeledi...

IV.       MESİH İSA; bütün peygamberlerce ilan edilen Kurtarıcı (Luk.24:27; Elç.3:18), Kutsal Ruh’un mucizesiyle Bakire Meryem aracılığıyla insan bedenine bürünen Tanrı’nın Kelâmı'dır (“Tanrı’nın Oğlu” unvanı fiziksel değil, ruhsal anlamdadır: Yu.1:1-3,14,18). Onun günahsız yaşamı, ölümü ve ölümden dirilişi, günahları bağışlatan kurban olarak (Yu.1: 29; 1Ko.15:3-4) her insanı ebedi azaptan kurtarabilen tek geçerli, yeterli ve gerekli ‘sevap’tır (Rom.5:18; İbr.5:9-10). Göğe yükseldikten sonra Baba’nın katında sonsuz yaşama kavuşanların yararına aracılık etmek için hep yaşamaktadır (Ef.1:20-23; İbr.7:25).

V.        Derin bir TÖVBEYLE, Mesih İsa’ya kendi şahsi Kurtarıcısı olarak İMAN edip Rabliğine teslim olan herkes, kişisel ‘sevap işleri’ kendisine bir hak sayılmaksızın Tanrı katında aklanır (Rom. 3:24-25; 4:4-8). İmanlı kişi, kurtuluşu tatmış olduğundan; duyduğu minnetle (Rom.5:1-2; Ef.1:6,12,14) ve Kutsal Ruh’un verdiği güçle Rab’bin isteklerine boyun eğemeyi öğrenir (Rom. 1:5; 15:18-19; 16:26). Ayrıca Tanrı’nın önceden hazırladığı, Kendisini hoşnut eden iyi işlerin yolunda ilerler (2Ko. 5:9; Ef.2:8-10; 1Yu.2:6).

VI.       Tanrı’nın KUTSAL RUHU iman eden insanın, ruhsal olarak sonsuz yaşama kavuşmasını (yeniden doğmasını) sağlar ve ebedi mirasının güvencesi olarak yüreğine mühür basar (Yu.3:3-8; Ef.1:13-14). Kutsal Ruh imanlının içinde sürekli yaşar (Yu.14:16; Rom.8:9), Tanrı’yla beraberlik içinde kutsal bir hayat sürmesi için onu her yönden güçlendirir (Gal.5:22-23) ve ruhsal yeteneklerle (armağanlarla) donatarak imanlılar topluluğu aracılığıyla ruhsal bir hizmet görmesi için yeterli kılar (1Ko.12:4-7,11).

VII.     Tüm kurtulanlar, Kilise adı verilen İMANLILAR TOPLULUĞU’nu oluşturur (Elç.2:47). Mezhebi bağına bakılmaksızın Rabbin adını anıp kötülükten uzak duran herkes Evrensel Kilisenin mensubudur (2Ti.2:19). İmanlılar, inançlarını beraber yaşamak ve ibadetlerini yapmak için yerel kilise toplulukları şeklinde düzenli olarak bir araya gelirler (Elç.2:42). Her yerel topluluğun kendi üyeleri arasından onayladığı önderler dışında, İncil’de bütün kiliseleri toplayan bir merkezi yönetim sistemi görülmemektedir. Evrensel Kilisenin tek başı ve yöneticisi, Mesih İsa’nın kendisinden başkası değildir ve olamaz da (Ef.1:22; 4:15; 5:23; Kol. 1:18).

VIII.     Yetkin bir melek olarak yaratılan ŞEYTAN gururlanıp Tanrı’ya karşı başkaldırdı (Yşa.14:12-15; Hez.28:12-19). Böylece O’nun baş düşmanı oluverdi. Tanrı’nın vaadi uyarınca (Yar.3:15: 1Yu.3:8) Çarmıh’ta yenilen Şeytan’ın, gücü elinden alınmışsa da (Mat. 12:28,29; Kol.2:15), yalanlarıyla inanmayanları saptırmaya devam etmektedir (2Ko.4:4). İmanlılar; yalanlarına, ayartmalarına ve saldırılarına imanla direnerek (Ef.6: 10-18; Yak.4: 7; 1Pe.5:9) Mesih’in kefaretinde onu yenecek lütfu ve gücü bulurlar (Vah.12: 10-11).

IX.         Mesih İsa dünyaya tekrar gelip doğruluk egemenliğini kuracaktır (Mat.25:31). En SON GÜN'de de ölüler ölümden dirilecek, Evrensel Yargı Günü gelecek ve Ahiret Düzeni başlayacaktır. Kurtulanlar sonsuzluklar boyunca Tanrı’yla paylaşacakları mutluluğa, kurtulmayanlar ise Tanrı’nın yüceliğinden uzak kalarak sonsuz utanca gideceklerdir (Mat. 25:46; Yu.5:29; 2Se.1:9; Vah.21:1-7; 22:1-5).